Herhaalde miskraam.<\/h2>\n
We spreken van een herhaalde miskraam na twee of meer miskramen. Bij een herhaalde miskraam ontwikkelt het kindje\/ vruchtje zich meestal niet goed. Het probleem ontstaat vaak al bij de bevruchting. Het kindje\/ vruchtje groeit niet en wordt afgestoten. Dit gaat hetzelfde als bij eenmalige miskramen.
Het maakt niet uit of je voor of tussen de miskramen een of meer kinderen kreeg. Het doormaken van een (herhaalde) miskraam is verdrietig, maar betekent niet meteen dat er iets mis is met je gezondheid of dat je niet meer zwanger kunt worden. Veel vrouwen denken dat herhaalde miskramen ontstaan door een ziekte bij haarzelf of haar partner. Die gedachte is logisch, maar klopt meestal niet. We kunnen namelijk maar bij ongeveer 15% van de paren een oorzaak vinden.
Ongeveer 1-3% van alle vrouwen die zwanger worden, krijgt te maken met herhaalde miskramen.<\/p>\n
Na twee miskramen is het mogelijk om onderzoek te doen naar de oorzaak van de miskramen. Als je de oorzaak van de miskramen wilt onderzoeken mag u 3 maanden niet zwanger zijn geweest en mag je ook niet zwanger zijn op het moment van de onderzoeken. Tevens is het goed om te weten dat er maar bij ongeveer 15% een oorzaak wordt gevonden. Veel vrouwen krijgen (afhankelijk van hun leeftijd) uiteindelijk wel een gezond kind, ondanks dat zij herhaalde miskramen hebben gehad.<\/p>\n
Herstel na een miskraam.<\/h2>\n
Lichamelijk herstelt het lichaam zich snel na een miskraam.\u00a0 Je kan en mag na een miskraam gelijk weer zwanger worden. Maar het emotionele herstel is anders. Hoe je je voelt na de miskraam is afhankelijk van verschillende factoren, zoals de omstandigheden, hoe jij het ervaart\/ervaren hebt en wat de zwangerschap voor jou betekende.<\/p>\n
De \u00e9\u00e9n kan vrij snel de draad van haar leven weer oppakken. De ander heeft langer de tijd nodig om het verlies en haar gevoelens een plek te geven. Gevoelens die veel voorkomen zijn: boos, leeg, verdrietig, eenzaam, jaloers, schuldig, angstig, minder zelfvertrouwen.
Vaak heeft een miskraam meer impact dan je zelf in eerste instantie verwacht. Dit kan je overvallen. Rationeel lijkt het vaak logisch om door te gaan, af leiding te zoeken, maar je gevoel en lijf zeggen anders. Je bent vermoeid, futloos en hebt weinig zin in activiteiten.<\/p>\n
Wat kan helpen om het verlies een plek te geven?<\/p>\n
- \n
- Wees lief voor jezelf en gun jezelf tijd en rust. Alle gevoelens die je hebt mogen er zijn en zijn normaal. Laat ze toe. Wegstoppen en ontkennen helpt niet; vroeg of laat komen ze eruit.<\/li>\n
- Praat erover met mensen die je vertrouwt. Dit kan je partner zijn, maar ook een vriend(in), collega of familielid. Of mensen die je nu nog niet kent zoals lotgenoten op internet.<\/li>\n<\/ul>\n
Houd er wel rekening mee dat iedereen anders reageert op het verlies, zo ook jij en je partner. Sommige partners voelen weinig verdriet; voor hen was de zwangerschap nog minder voelbaar dan voor jou. Anderen houden zich groot, of zeggen weinig verdriet te voelen, omdat ze sterk willen zijn voor hun vrouw. Het belangrijkste is om elkaar ruimte te geven, tijd te maken om naar elkaar te luisteren en geen oordeel te hebben over de gevoelens van de ander.<\/p>\n
- \n
- Maak zelf een mooi aandenken, maak een kistje\/mapje met herinneringen aan het vruchtje\/kindje (zwangerschapstest\/echofoto etc), brandt een kaarsje<\/li>\n<\/ul>\n
Schrijf een brief, bijvoorbeeld over de dromen of wensen die je had of hoe je het afscheid hebt ervaren.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/article>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
- Maak zelf een mooi aandenken, maak een kistje\/mapje met herinneringen aan het vruchtje\/kindje (zwangerschapstest\/echofoto etc), brandt een kaarsje<\/li>\n<\/ul>\n